Zgroza w DPS: prywatność zerwana, godność podeptana. Kara adekwatna?

Jak to możliwe, że w miejscu, które ma chronić najsłabszych, ktoś wyciąga telefon i nagrywa nagą, bezbronną kobietę podczas kąpieli — a potem film ląduje w sieci? Sprawa z Domu Pomocy Społecznej w Pułtusku wstrząsa, bo uderza w elementarne poczucie przyzwoitości. Jeśli dzieje się to w instytucji zaufania publicznego, to znaczy, że zawiodły i sumienie, i system.

We wtorek w Sądzie Rejonowym w Pułtusku ruszył proces dotyczący nagrania i publikacji w internecie filmu z nagą pensjonariuszką. Jedna z byłych pracownic DPS przyznała się do winy: dostała 6 miesięcy ograniczenia wolności (20 godzin prac społecznych miesięcznie), ma przeprosić pokrzywdzoną i zapłacić 7 tys. zł zadośćuczynienia. Dwie inne osoby — druga pracownica oraz jej mąż — nie przyznały się; ich proces toczy się w zwykłym trybie.

Do zdarzenia doszło we wrześniu 2023 r. Nagranie zarejestrowano telefonem w czasie czynności higienicznych, udostępniono je dalej, a następnie pojawiło się w mediach społecznościowych; według ustaleń śledczych było publicznie widoczne ok. 30 minut.

Bo naruszono to, co w opiece jest święte: godność i intymność osoby całkowicie zależnej od innych. Trzeba to nazwać wprost — to było okrutne. Co trzeba mieć w głowie, by uznać, że „śmieszny filmik” z nagą, niedołężną seniorką to coś „fajnego”? To nie jest błąd w procedurze. To etyczna zapaść.

6 miesięcy ograniczenia wolności i 7 tys. zł zadośćuczynienia — wielu uzna to za symboliczne. Ostateczną ocenę pozostawiamy sądowi, ale pytanie o siłę ochrony prawnej najsłabszych pozostaje. Prawo ma nie tylko karać sprawców, lecz także wysyłać jasny sygnał: za naruszenie intymności osób zależnych konsekwencje są poważne.

Ta sprawa nie może skończyć się na pojedynczych wyrokach. Potrzebne są:

• Zero tolerancji i jasne standardy etyczne w każdej placówce opiekuńczej.

• Szkolenia z ochrony prywatności, godności i odpowiedzialności karnej za naruszenia.

• Nadzór i procedury: zakaz używania prywatnych telefonów w strefach intymnych, obowiązek raportowania i realne kontrole.

• Wsparcie dla podopiecznych i rodzin: łatwe kanały zgłaszania nadużyć, pomoc psychologiczna po incydencie.

• Odpowiedzialność kadrowa: szybkie zawieszenia, weryfikacja kwalifikacji i predyspozycji do pracy z osobami zależnymi.

  Reklama

To, co wydarzyło się w Pułtusku, to sygnał alarmowy. Domy pomocy mają być bezpieczną przystanią — nie miejscem wstydu i strachu. Jeśli najsłabsi nie są tam bezwarunkowo chronieni, to mamy problem nie tylko z ludźmi, którzy zawiedli, ale i z całym systemem, który pozwolił im zawieść.

red./PAP