Ten park przejdzie metamorfozę. Warszawiacy zobaczą wielkie zmiany

Park Arkadia na Mokotowie czekają w najbliższych miesiącach spore zmiany. Rozpoczęły się już prace w północnej części tego wyjątkowego, położonego na skarpie terenu. Ich efektem mają być wygodniejsze alejki, poprawa dostępności parku oraz rozwiązania uwzględniające potrzeby żyjących tu zwierząt. Zakończenie inwestycji planowane jest jeszcze w tym roku.

Pierwsze ekipy budowlane pojawiły się u podnóża skarpy, gdzie rozpoczęła się modernizacja zniszczonych parkowych ścieżek. Większość z nich otrzyma nawierzchnię mineralną, ale nie wszędzie będzie można zastosować tradycyjne rozwiązania. Arkadia jest bowiem miejscem o szczególnych walorach przyrodniczych, dlatego zakres prowadzonych prac musi uwzględniać zarówno rosnące tu drzewa, jak i trasy przemieszczania się zwierząt.

W najbardziej wrażliwych miejscach mają powstać specjalne podwieszane chodniki typu deck. Takie konstrukcje zostaną zastosowane między innymi tam, gdzie konieczna jest ochrona systemów korzeniowych drzew. Pojawią się również na trasach wykorzystywanych przez zwierzęta, szczególnie płazy, dla których podmokłe okolice Arkadii są naturalnym środowiskiem życia.

Zmiany obejmą także gospodarkę wodną. W północnej części parku znajdują się miejsca naturalnego wypływu wody, które po intensywnych opadach mogą utrudniać poruszanie się po alejkach. W ramach prowadzonych prac odtworzone zostaną przepusty odprowadzające jej nadmiar do zbiornika.

To rozwiązanie ma poprawić komfort korzystania z tej części Arkadii, a jednocześnie ułatwić poruszanie się po parku osobom z niepełnosprawnościami. Inwestycja nie ograniczy się jednak wyłącznie do infrastruktury. Po wschodniej stronie jednego ze zbiorników, w rejonie skrzyżowania ulic Idzikowskiego i Piaseczyńskiej, pojawią się również nowe nasadzenia. Roślinność zajmie powierzchnię około 300 metrów kwadratowych.

Arkadia jest jednym z tych warszawskich parków, których charakter w dużej mierze stworzyła sama natura. Rozciągający się na około 14 hektarach teren obejmuje fragment skarpy wiślanej, stawy oraz naturalne mokradła położone na północ od Królikarni i u jej podnóża. Dawniej znajdujące się tutaj zbiorniki wodne były częścią jej założenia.

Park w obecnym kształcie powstał w latach 1968–1970 według projektu wybitnego architekta krajobrazu Longina Majdeckiego. Jego ukształtowanie sprawia, że Arkadia dzieli się na dwie wyraźnie odmienne części – Górną i Dolną.

Pierwsza z nich opiera się na sieci alejek prowadzących w stronę ulicy Puławskiej oraz sąsiadującej z parkiem Królikarni. Krajobraz Arkadii Dolnej organizuje natomiast długi staw biegnący równolegle do skarpy. Oba poziomy łączą schody, aleje poprowadzone po zboczu oraz charakterystyczny wąwóz, który jednocześnie wyznacza granicę parku. Różnica wysokości między górną a dolną częścią terenu przekracza 10 metrów.

To właśnie zróżnicowana rzeźba terenu, obecność wody i duża ilość zieleni sprawiają, że Arkadia ma zupełnie inny charakter niż wiele urządzonych od podstaw miejskich parków.

Jedną z największych wartości Arkadii pozostaje jej bioróżnorodność. Oprócz typowej zieleni parkowej występują tutaj zbiorowiska roślinne, które rozwijały się samoistnie. Na terenie skarpy i u jej podnóża można znaleźć między innymi ols, czyli podmokły las z dominującą olszą czarną. W całym parku rośnie ponad 3,5 tysiąca drzew liściastych.

Drzewostan zajmuje około 60 procent powierzchni Arkadii, tworząc dogodne warunki dla wielu gatunków ptaków. Z kolei mokradła i zbiorniki wodne są siedliskiem płazów. Spotkać można tutaj między innymi ropuchę szarą, a w Rowie Piaseczyńskim także traszkę zwyczajną.

Przyrodniczy charakter tego miejsca jest objęty formalną ochroną. Od 2006 roku cały Park Arkadia posiada status zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Prowadzony remont ma więc szczególny charakter – jego celem jest nie tylko poprawa wygody spacerowiczów, ale również zachowanie tego, co w Arkadii najcenniejsze.

Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, prace zakończą się pod koniec tego roku. Park pozostanie zieloną enklawą Mokotowa, ale poruszanie się po jego najbardziej wymagających fragmentach ma stać się łatwiejsze – bez odbierania przestrzeni jej dzikim mieszkańcom.