Tramwaj ciągnął 4-latka. Motorniczy był zajęty…

To był jasny, letni poranek. Bez mgły, bez deszczu, bez żadnych nadzwyczajnych okoliczności. Tramwaj linii 18 sunął wzdłuż ul. Jagiellońskiej w Warszawie z prędkością do 50 km/h — taką, jaka na tym odcinku nie budzi zastrzeżeń. Prosty tor, dobra widoczność, zwykły dzień pracy.

A jednak 12 sierpnia 2022 roku zakończył się tragedią, która do dziś wraca w uzasadnieniach sądowych, protokołach i pamięci świadków. Zginął czteroletni Aleksander.

Ostatnie minuty przed wypadkiem

O godzinie 11.40 tramwaj zatrzymał się na przystanku Batalionu „Platerówek”. Do drugiego wagonu wysłużonego składu typu 105N wsiadła pani Maria z wnuczkiem. W środku było jeszcze pięciu pasażerów. Nic nie zapowiadało dramatu.

Po przejechaniu krótkiego odcinka tramwaj zatrzymał się ponownie. Pani Maria wysiadła pierwsza. Stała już na peronie i trzymała wnuczka za ręce, pomagając mu zejść po wysokich stopniach. Wtedy jego stopa zaklinowała się na ostatnim schodku — najprawdopodobniej między metalowymi wypustkami pośrodku stopnia.

Drzwi zaczęły się zamykać.

Na pulpicie motorniczego zapaliła się zielona kontrolka — sygnał, że wszystkie drzwi są domknięte. Systemy działały prawidłowo. To później potwierdziły ekspertyzy. Z miejsca prowadzącego pojazd widać było wszystkie wejścia.

Trzy sekundy po zamknięciu drzwi tramwaj ruszył.

„Nie zauważył”

Chłopiec w połowie znajdował się już na peronie. Babcia próbowała go wyswobodzić, szarpała, ciągnęła, krzyczała. Bezskutecznie. Tramwaj wyrwał dziecko z jej rąk. Kobieta przewróciła się na torowisko.

Całą scenę widział kierowca samochodu skręcający w ul. Jagiellońską. Próbował dogonić tramwaj, sygnalizował, dawał znaki. Bez efektu. Skład jechał dalej.

Aleksander był ciągnięty po torowisku przez około 420 metrów. Zatrzymał się dopiero, gdy jeden z pasażerów zaciągnął hamulec bezpieczeństwa. Dziecko zmarło na miejscu.

Telefon w tle

Sprawa od początku budziła pytanie: jak to możliwe, że motorniczy niczego nie zauważył?

Z uzasadnienia wyroku, do którego dotarliśmy, wynika, że 12 sierpnia 2022 r. Robert S., wieloletni pracownik Tramwajów Warszawskich z 14-letnim stażem, intensywnie korzystał z telefonu komórkowego w godzinach pracy.

W krótkim czasie poprzedzającym wypadek wykonał i odebrał łącznie 14 połączeń. Najdłuższe trwało niemal 50 minut. Inne rozmowy miały 44, 42, 31, 23 czy 14 minut.

Tego dnia o 11.36 zmieniał głośność w podłączonej słuchawce. Niespełna minutę później odebrał telefon od żony — rozmowa trwała około 40 sekund. O 11.38 ponownie regulował ustawienia. Otrzymał SMS, po chwili sam wykonał połączenie, znów wymieniał wiadomości.

Siedem sekund po ruszeniu z przystanku odebrał kolejny telefon — od klienta w sprawie naprawy blacharskiej samochodu. Motorniczy prowadził równolegle działalność gospodarczą w branży motoryzacyjnej. Ta rozmowa trwała 35 sekund.

Sąd nie miał wątpliwości: w chwili, gdy powinien bezwzględnie obserwować sytuację przy drzwiach, jego uwaga była rozproszona.

Systemy były sprawne

Biegli nie stwierdzili usterek technicznych. Drzwi działały zgodnie z projektem, sygnalizacja nie zawiodła. Widoczność z kabiny pozwalała na kontrolę sytuacji przy wszystkich wejściach.

To nie maszyna popełniła błąd.

— Wyłączną winę za tragedię ponosi Robert S. Nie poświęcił wymaganej uwagi sytuacji na przystanku i nie upewnił się, że wszyscy pasażerowie bezpiecznie opuścili tramwaj — uznała sędzia Katarzyna Wanat.

17 lutego 2026 r. zapadł wyrok: rok i sześć miesięcy pozbawienia wolności. Dodatkowo czteroletni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obowiązek zapłaty po 100 tys. zł zadośćuczynienia dla każdego z rodziców chłopca.

W uzasadnieniu podkreślono, że motorniczy świadomie złamał zarówno wewnętrzne regulaminy obowiązujące w Tramwajach Warszawskich, jak i przepisy prawa o ruchu drogowym zakazujące korzystania z telefonu podczas prowadzenia pojazdu.

Kilka sekund

Brak profesjonalizmu, uwagi, odpowiedzialności i rutyna sprawiły, że telefon stał się ważniejszy niż to, co działo się tuż obok.

Czteroletnie dziecko, które nie wróciło do domu.

W dokumentach sądowych wszystko jest precyzyjne: godziny, długości połączeń, metry torowiska, paragrafy. W życiu rodziny Aleksandra zostało coś, czego nie da się zmierzyć ani przeliczyć.