Ten remont porusza więcej niż mury

Remont jednego z najbardziej charakterystycznych budynków praskiej części Warszawy nabiera tempa. Monumentalny gmach przy Placu Hallera 9, który przez dekady wpisywał się w krajobraz tej części miasta, przechodzi właśnie kolejną fazę prac konserwatorskich. Po odświeżeniu zachodniego skrzydła robotnicy nie zwalniają – w tym roku ruszają kolejne etapy, możliwe dzięki wsparciu finansowemu stołecznego samorządu.

Budynek powstał w latach 1952–1956 jako część tzw. praskiego MDM-u, czyli osiedla Praga II. Zaprojektowany przez Jerzego Gieysztora i Jerzego Kumelowskiego, od początku miał być czymś więcej niż tylko miejscem do życia – stanowił manifest epoki. Sześciopiętrowa bryła w kształcie litery „U”, surowa i symetryczna, doskonale oddaje ducha socrealizmu.

Na przestrzeni lat gmach żył własnym rytmem. W latach 60. mieszkańcy odwiedzali tu sklep „Weronika”, gdzie można było kupić części do AGD, szkło czy porcelanę. Od strony podwórza funkcjonowała pralnia i magiel – miejsca dziś niemal zapomniane, a kiedyś codzienność miejskiego życia.

Elewacja budynku od początku była jego wizytówką. Wykonana z płyt piaskowca – szydłowieckiego i wąchockiego – tworzyła subtelną, ale wyraźną grę kolorów między kondygnacjami. Uzupełniał ją granitowy cokół, nadający całości solidności.

Z biegiem lat kamień zaczął jednak zdradzać oznaki zmęczenia. Na powierzchni pojawiły się ciemne naloty, a część płyt zaczęła się odspajać. Problem nie był wyłącznie estetyczny – w grę wchodziło bezpieczeństwo i ryzyko utraty fragmentów elewacji.

Ubiegłoroczny etap prac objął trzy elewacje zachodniego skrzydła. Konserwatorzy skupili się nie tylko na przywróceniu estetyki, ale przede wszystkim na zabezpieczeniu konstrukcji. Usunięto stare powłoki i zabrudzenia, sprawdzono stabilność każdej płyty, a te wymagające interwencji zostały ponownie zamocowane przy użyciu nowoczesnych kotew i żywic.

Nie mniej istotne było spoinowanie oraz zabezpieczenie kamienia przed dalszą degradacją. Zastosowano preparaty biobójcze eliminujące mikroorganizmy, a następnie wykonano hydrofobizację – zabieg, który sprawia, że woda nie wnika w strukturę kamienia, lecz swobodnie po nim spływa.

Miasto przeznaczyło w 2025 roku ponad 380 tysięcy złotych na ten etap remontu. W tym roku prace będą kontynuowane – plan obejmuje kolejne elewacje, a ich realizacja znów możliwa jest dzięki wsparciu Warszawy.

To przykład rewitalizacji, która nie tylko przywraca dawny blask, ale też przypomina, jak ważne jest dbanie o architektoniczne dziedzictwo – nawet to, które przez lata wydawało się po prostu „codziennym tłem” miasta.