Wojna o pyłek: pszczoły miodne kontra dzicy zapylacze

Na niewielkiej, odizolowanej włoskiej wyspie Giannutri naukowcy przeprowadzili wyjątkowy eksperyment. Chcieli sprawdzić, czy obecność pszczół miodnych wpływa negatywnie na liczebność ich dzikich krewniaków. W tym celu zamknęli wszystkie ule i obserwowali, co stanie się z lokalnym ekosystemem.

Badacze z Uniwersytetu Florenckiego od lat analizują relacje między pszczołami miodnymi a innymi zapylaczami. W 2018 roku na Giannutri ustawiono 18 uli, tworząc niewielką, ale stabilną populację pszczół. Dzięki specjalnemu zezwoleniu naukowcy mogli zamykać ule nawet na 11 godzin dziennie w szczycie sezonu żerowania, co niemal całkowicie eliminowało pszczoły miodne z krajobrazu wyspy.

Wyniki były alarmujące. W ciągu czterech lat od wprowadzenia uli populacje dwóch kluczowych dzikich zapylaczy – trzmieli oraz pszczół z rodzaju Anthophora – spadły aż o 80 proc. Kiedy jednak ule były zamknięte, dostępność pyłku dla innych owadów wzrastała o 30 proc., a dzikie pszczoły pojawiały się częściej. Co więcej, badacze zauważyli, że w sytuacji braku konkurencji ze strony pszczół miodnych dzikie zapylacze nie musiały działać w pośpiechu, swobodniej eksplorując kwiaty.

Po zaprezentowaniu wyników władzom Parku Narodowego Archipelagu Toskańskiego wprowadzono zakaz hodowli pszczół na Giannutri. Wyspa jest wolna od uli już od ponad roku, a pierwsze obserwacje wskazują na niewielki wzrost liczebności przynajmniej jednego z rodzimych gatunków zapylaczy.

To doświadczenie nie jest wyjątkiem. Jak zauważa The Guardian, konflikt pomiędzy pszczołami miodnymi a dzikimi zapylaczami może mieć globalny wymiar. Podczas gdy liczba pszczół miodnych rośnie dzięki intensywnej hodowli, populacje rodzimych zapylaczy na całym świecie maleją – głównie z powodu utraty siedlisk, zmian klimatycznych i stosowania chemicznych środków ochrony roślin. Coraz wyraźniej widać jednak, że masowy rozwój pszczelarstwa sam w sobie może stanowić dodatkowe zagrożenie dla dzikich owadów.

Źródło: zielona.interia.pl