Skarb z Wisły: piątoklasista znajduje czaszkę żubra stepowego

To historia z gatunku tych, które rozpalają wyobraźnię: podczas niskiego stanu wody w Wiśle piątoklasista Marcel Wroński wypatrzył w nurcie fragment kości. Okazało się, że to część czaszki żubra stepowego (Bison priscus) – wymarłego przodka dzisiejszego żubra. Znalezisko trafiło do Muzeum Ziemi w Warszawie, gdzie najpierw uznano je za szczątki tura, ale po szczegółowych oględzinach potwierdzono: to prażubr.

Marcel nie tylko zachował czujność, ale też postąpił wzorowo – wraz z mamą przekazał okaz specjalistom. To dzięki takim gestom naukowcy mogą zabezpieczać i badać skarby wydarte rzece, a my wszyscy zyskujemy dostęp do historii zapisanej w kościach. Muzeum zapowiada, że po konserwacji fragment czaszki zostanie udostępniony zwiedzającym.

Bison priscus żył w plejstocenie, tworząc liczne stada na terenie dzisiejszej Europy. Gatunek wymarł pod koniec epoki lodowcowej, choć niewielkie populacje przetrwały do wczesnego holocenu. Około 120 tys. lat temu żubr stepowy skrzyżował się z turem (Bos primigenius), dając początek żubrowi europejskiemu (Bison bonasus), który do dziś jest symbolem naszej przyrody. To nie pierwsze takie znalezisko w stolicy – podczas budowy drugiej linii metra natrafiono na czaszkę prażubra w rejonie stacji Bródno.

Niski poziom rzeki sprzyja odkryciom, ale też przypomina, że żyjemy na terenie, gdzie przeszłość jest na wyciągnięcie ręki. Jedna kość potrafi połączyć świat dzikich stad sprzed tysięcy lat z dzisiejszym spacerem nad Wisłą.

• To modelowy przykład obywatelskiej nauki: uważny mieszkaniec + współpraca z muzeum = zachowany fragment historii.

• Znalezisko zasili kolekcję i edukację – zobaczą je uczniowie, turyści i wszyscy ciekawi świata.

• Takie historie budują dumę z lokalnych odkryć i pokazują, że nauka dzieje się tuż obok nas.

  Reklama

Muzeum Ziemi podziękowało Marcelowi i zachęca innych: nie bójcie się konsultować odkryć z ekspertami. Dzięki temu ocalimy kolejne „kawałki przeszłości” dla przyszłych pokoleń.

Na koniec najpiękniejsze w tej opowieści: w roli odkrywcy występuje dziecko z ciekawością w oczach. To dobry omen – bo jeśli tak właśnie patrzymy na świat, to następny rozdział naszej historii naturalnej napisze się szybciej, niż myślimy.

red./PAP