Otwock chroni swój architektoniczny skarb. Willa Kahana z ważną decyzją

To jeden z wyjątkowych śladów dawnego, letniskowego Otwocka. Willa Kahana, drewniany Świdermajer z początku XX wieku, została wpisana do rejestru zabytków. Zdaniem konserwatora to cenny przykład architektury, która przez lata budowała charakter miasta sanatoriów i wypoczynku.

Willa Kahana w Otwocku oficjalnie zyskała status zabytku. Decyzję o wpisaniu obiektu do rejestru przekazał mazowiecki konserwator zabytków Marcin Dawidowicz, podkreślając, że budynek jest ważnym świadectwem historii miasta oraz jednym z przykładów charakterystycznej drewnianej architektury regionu.

Świdermajer powstał około 1926 roku jako prywatny dom doktora Mieczysława Kahana i jego żony Marii. Projekt przygotował architekt W. Noakowski, tworząc willę wpisującą się w klimat dawnego Otwocka – miejscowości znanej z letnisk, pensjonatów i sanatoriów.

Budynek pełnił nie tylko funkcję domu rodzinnego. Oferowano w nim także pokoje na wynajem, co przypomina czasy, gdy do Otwocka przyjeżdżano nie tylko na wypoczynek, ale również ze względu na walory zdrowotne miejscowego mikroklimatu.

Willa zachwyca detalami typowymi dla stylu Świdermajer. Drewniana konstrukcja, ozdobne werandy, balkony z ażurową snycerką, dekoracyjne szalowanie elewacji oraz wielokwaterowe okna tworzą charakterystyczny wygląd budynku. Wnętrza zachowały historyczny układ pomieszczeń, drewnianą klatkę schodową, ceramiczne piece oraz oryginalną stolarkę.

Świdermajer to unikalny styl drewnianej architektury letniskowej, który rozwijał się na przełomie XIX i XX wieku w miejscowościach położonych wzdłuż tzw. linii otwockiej, m.in. w Otwocku, Józefowie, Świdrze, Falenicy czy Radości.

Za twórcę tego nurtu uznaje się Michała Elwira Andriollego. Łączył on inspiracje architekturą szwajcarską z elementami rosyjskich dacz i górskich schronisk. Charakterystyczne dla Świdermajerów są drewniane werandy, bogate zdobienia, ażurowe dekoracje oraz spiczaste dachy.

Wpisanie willi Kahana do rejestru zabytków ma pomóc w zachowaniu jednego z ważnych elementów dziedzictwa dawnego Otwocka i ochronie wyjątkowej drewnianej architektury, która do dziś wyróżnia tę część Mazowsza.