Nie przeszedł obojętnie. I zapłacił najwyższą cenę

Są historie, które nie potrzebują wielkich słów, bo same są ich definicją. Dokładnie 16 lat temu na warszawskiej Woli zginął policjant, który zrobił to, co dla niego było oczywiste – zareagował. Pamięć o podkom. Andrzeju Struju wciąż jest żywa, bo odwaga nie starzeje się nigdy.

10 lutego 2010 roku podkomisarz Andrzej Struj – funkcjonariusz Wydziału Wywiadowczo-Patrolowego Komendy Stołecznej Policji – podjął interwencję wobec chuligańskiego zachowania w tramwaju. Zwrócił uwagę młodym mężczyznom rzucającym koszem na śmieci w wagonie. Chwilę później został zaatakowany nożem. Mimo reanimacji i szybkiej pomocy ratowników, zmarł w szpitalu. Miał 42 lata i 15 lat służby.

W 16. rocznicę tej tragedii pamięć o nim uczczono w miejscu, gdzie zginął – przy tablicy pamiątkowej na przystanku tramwajowym przed CH Fort Wola. Wieniec złożyli m.in. przedstawiciel MSWiA, sekretarz stanu Czesław Mroczek, Komendant Główny Policji gen. insp. Marek Boroń oraz Komendant Stołeczny Policji mł. insp. dr Krzysztof Ogroński. W uroczystości uczestniczyli także bliscy policjanta, jego koledzy z jednostki, przedstawiciele dzielnicy Warszawa Wola, Tramwajów Warszawskich oraz NSZZ Policjantów.

Przy tablicy pamiątkowej wystawiono posterunek honorowy, zapalono znicze i złożono kwiaty. Wybrzmiał też utwór „Śpij kolego” – symboliczne pożegnanie, które co roku przypomina, że ta historia wciąż boli. Po zakończeniu uroczystości delegacja policjantów udała się na Cmentarz Komunalny Północny, gdzie również oddano hołd poległemu funkcjonariuszowi.

Na tablicy pamiątkowej widnieją słowa: „Nie przeszedł obojętnie wobec zła”. To zdanie stało się czymś więcej niż napisem – jest etosem służby i gorzkim przypomnieniem, że codzienna odwaga bywa śmiertelnie niebezpieczna.

Podkom. Andrzej Struj został pośmiertnie awansowany do stopnia podkomisarza oraz odznaczony Krzyżem Zasługi za Dzielność i złotą odznaką „Zasłużony Policjant”. Dla kolegów z formacji i mieszkańców Warszawy pozostaje symbolem tego, że reagowanie ma sens – nawet jeśli cena bywa najwyższa.