Warszawa dostała swój dom tańca

Na Powiślu pojawiło się miejsce, którego warszawska scena taneczna potrzebowała od lat. Pawilon Tańca i Innych Sztuk Performatywnych – nowa, wyspecjalizowana przestrzeń dla choreografii, performansu i sztuk ruchu – oficjalnie otworzył swoje drzwi długim, intensywnym weekendem wypełnionym pokazami, muzyką i tańcem. To tu, w budynku znanym wcześniej jako tymczasowa siedziba Muzeum Sztuki Nowoczesnej, taniec zyskuje wreszcie własny dom.

Otwarcie, które odbyło się 8 stycznia, miało symboliczny i artystycznie mocny początek. Publiczność zobaczyła spektakl „My Fierce Ignorant Step” w choreografii Christosa Papadopoulosa – jednego z najważniejszych twórców współczesnej sceny europejskiej. Był to czytelny sygnał ambicji nowego miejsca: Pawilon nie zamierza być jedynie lokalną sceną, lecz punktem odniesienia dla międzynarodowego tańca i performansu.

Przestrzeń wywalczona dla tańca

Historia Pawilonu nie zaczęła się od architektonicznego projektu, lecz od potrzeby. Gdy stało się jasne, że po wyprowadzce Muzeum Sztuki Nowoczesnej budynek na Powiślu zostanie pusty, miasto wraz ze środowiskiem artystycznym rozpoczęło szerokie konsultacje. W ich wyniku zapadła decyzja: to taniec – wciąż niedoreprezentowany w instytucjonalnym krajobrazie Warszawy – najbardziej potrzebuje takiej przestrzeni.

– Powstanie Pawilonu Tańca to efekt długiego, partycypacyjnego procesu. Dziś zaczynamy nowy etap dla tańca i sztuk performatywnych w Warszawie – podkreśliła Aldona Machnowska-Góra, zastępczyni prezydenta m.st. Warszawy.

Kuratorski duet Pawilonu – Alicja Berejowska i Renata Piotrowska-Auffret – zapowiada, że to dopiero początek. Rok pilotażowy ma być czasem testowania, poszukiwań i dialogu zarówno z artystami, jak i z publicznością, która dopiero odkrywa, jak szerokim i wieloznacznym polem jest dziś taniec.

Karnawał na otwarcie

Weekend inauguracyjny to nie tylko spektakle. Program otwarcia z założenia miał charakter święta – i tak właśnie wyglądał. Obok wydarzeń inspirowanych twórczością Witkacego, przygotowanych we współpracy z festiwalem Ephemera, odbył się Karnawałowy Bal Powszechny – czterogodzinny maraton taneczny, który połączył Rodzinną Dyskotekę Dyskąsą, Dancing Międzypokoleniowy oraz klubowy Mini Ball by Madlen Revlon. Taniec przestał być tylko czymś do oglądania – stał się doświadczeniem wspólnotowym.

Międzynarodowa scena i polskie premiery

Rok 2026 zapowiada się w Pawilonie wyjątkowo intensywnie. W programie znalazły się dzieła światowej choreografii, m.in. „IN C” zespołu Sasha Waltz & Guests, „Vagabundus” Idio Chichavy oraz „NON+ULTRAS” Moritza Ostruschnjaka. Równolegle Pawilon będzie koprodukować nowe prace polskich artystów.

Już pod koniec stycznia odbędzie się premiera spektaklu „STORM” Pawła Sakowicza – realizowanego we współpracy z Centrum Sztuki Współczesnej – Pałacem Sapiehów w Wilnie. W kolejnych miesiącach zobaczymy nowe prace m.in. aleks borys, Wojciecha Grudzińskiego, Ramony Nagabczyńskiej i Agaty Siniarskiej oraz Janusza Orlika.

Taniec jako praktyka codzienna

Pawilon nie zamyka się w roli sceny. Od pierwszych tygodni po otwarciu rusza rozbudowany program edukacyjny. Edukacyjne wtorki zaproszą dzieci, młodzież i dorosłych na regularne zajęcia ruchowe, a cykl „Ciało wie!” skierowany do osób 60+ pokaże, że taniec nie zna metryki.

Do tego dołączą Trzeźwe Rejwy – taneczne spotkania bez alkoholu, napędzane wyłącznie muzyką i ruchem – oraz Roztańczone rodziny, czyli kreatywne warsztaty dla dzieci i ich opiekunów.

Sny, Ukraina, pokolenia i Berlin

Jednym z filarów programu Pawilonu będą cykle tematyczne, łączące różne estetyki i perspektywy. W lutym startuje cykl poświęcony snu, z pracami aleks borys i Anny Nowickiej oraz warsztatami coachingowymi Anny Godowskiej. Równolegle pojawi się blok poświęcony choreografii ukraińskiej, z pokazami i warsztatami reinterpretującymi tradycyjne tańce.

Na przełomie lutego i marca Pawilon zajmie się wielopokoleniowością, a w drugiej połowie marca zaprosi na Warsaw Calling – przegląd polskich choreografów pracujących w Berlinie.

Nowy rytm miasta

W kolejnych miesiącach pojawią się także wydarzenia plenerowe nad Wisłą, projekty na Powiślu oraz Tydzień Tańca z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca. Pawilon chce być obecny nie tylko w murach budynku, lecz także w rytmie miasta.

Warszawa właśnie dostała miejsce, które nie tylko pokazuje taniec, ale go współtworzy. Jeśli coś ma szansę na nowo zdefiniować relację między sztuką ruchu a miejską wspólnotą, to właśnie ten Pawilon. Szczegółowy program można znaleźć na pawilontanca.pl.

red./UM Warszawa