W nurcie warszawskiego modernizmu

Zakończył się remont elewacji zabytkowego budynku przy ul. Pływackiej 3 na Mokotowie. Inwestycja była możliwa dzięki wsparciu finansowemu miasta, które pokryło ponad połowę kosztów prac. Podczas renowacji odtworzono pierwotną strukturę i kolorystykę tynków, a także zachowano autentyczne ślady po kulach z czasów II wojny światowej – cenne świadectwo historii miejsca.

Odnowiona elewacja wyraźnie wyróżnia się w przestrzeni ulicy estetyką oraz dbałością o detale architektoniczne. Na realizację prac Miasto Stołeczne Warszawa przeznaczyło ponad 210 tys. zł, co stanowiło więcej niż połowę całkowitych kosztów remontu.

W nurcie warszawskiego modernizmu

Jednorodzinny dom przy ul. Pływackiej 3 położony jest na terenie Osiedla Oficerskiego SBM DOM z lat 30. XX wieku, w bezpośrednim sąsiedztwie Fortu Mokotów. Budynek, licowany szarą cegłą cementową w partiach cokołu, schodkowego portalu oraz obramień okien, stanowi charakterystyczny przykład warszawskiego modernizmu.

Cegła cementowa – symbol nowoczesności i zerwania z historyzującymi formami – była jednym z najbardziej rozpoznawalnych materiałów stosowanych w architekturze międzywojennej Warszawy. Prostota bryły i oszczędność detalu doskonale wpisują się w estetykę epoki, w której powstał budynek.

Ślady wojny zachowane jako świadectwo historii

Choć dom przetrwał II wojnę światową bez poważniejszych zniszczeń konstrukcyjnych, na jego elewacji zachowały się liczne ślady po kulach. Przed rozpoczęciem remontu elewacje znajdowały się w złym stanie technicznym – widoczne były oznaki wieloletnich zaniedbań, zabrudzenia oraz wtórne, nieestetyczne uzupełnienia.

Decyzja o remoncie objęła wszystkie zewnętrzne elewacje budynku. Szczególnym wyzwaniem dla wykonawców i konserwatorów była naprawa lica cegły cementowej z zachowanymi postrzelinami. Prace w ich obrębie prowadzono z najwyższą ostrożnością, tak aby nie zatrzeć historycznych śladów, które stanowią istotną wartość zabytkową obiektu.

Konserwacja z poszanowaniem autentyzmu

Porowata struktura cegły cementowej jest znacznie bardziej podatna na działanie wilgoci i czynników atmosferycznych niż cegła ceramiczna. W trakcie robót usunięto ciemne nawarstwienia atmosferyczne, wtórne uzupełnienia oraz przemalowania, które zniekształcały pierwotny wygląd elewacji. Następnie powierzchnię cegły wzmocniono, a liczne ubytki uzupełniono specjalnie dobranymi, dopasowanymi kolorystycznie zaprawami.

Równolegle odtworzono pierwotną strukturę i kolorystykę tynków, przywracając budynkowi spójność estetyczną zgodną z jego historycznym charakterem. Całość prac przeprowadzono z poszanowaniem autentyzmu zabytku oraz z myślą o jego długofalowej ochronie przed dalszą degradacją.

Dzięki przeprowadzonej renowacji budynek przy ul. Pływackiej 3 nie tylko odzyskał dawny blask, lecz także zachował swoją historyczną tożsamość – łącząc modernistyczną architekturę z widocznymi śladami burzliwej przeszłości.

red./PAP