Dlaczego Bóg pozwala cierpieć dobrym ludziom? Ksiądz odpowiada bez uproszczeń

Dlaczego jedni zmagają się z chorobą, cierpieniem i rodzinnymi dramatami, podczas gdy inni – choć nie kierują się w życiu Ewangelią – zdają się nie doświadczać podobnych trudności? To pytanie od wieków powraca w rozmowach o wierze i właśnie od niego ks. Arkadiusz Szczepanik rozpoczyna swoje rozważanie do Ewangelii według św. Mateusza (Mt 10,34–11,1).

Kapłan przywołuje rozmowę z młodą kobietą, która nie potrafiła pogodzić Bożej dobroci z doświadczeniem cierpienia.

„Skoro Pan Bóg jest taki dobry, dlaczego tyle nieszczęść się dzieje w świecie? Dlaczego ja mam tyle nieszczęść? Dlaczego inni źle żyją i mają wygodne życie? A ja mam tyle cierpień, chorób, niepowodzeń i w rodzinie tyle kłopotów. Dlaczego tak jest?”

Zdaniem ks. Szczepanika odpowiedzi na to pytanie nie można szukać w przekonaniu, że wiara gwarantuje człowiekowi spokojne i dostatnie życie. Przeciwnie - Ewangelia pokazuje Jezusa, który od początku mówi swoim uczniom prawdę o cenie pójścia za Nim.

Punktem wyjścia rozważania są słowa Chrystusa: „Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz”. To fragment, który od wieków budzi zdziwienie. Kapłan podkreśla jednak, że Jezus nie zapowiada przemocy ani konfliktu dla samego konfliktu. Pokazuje raczej, że życie Ewangelią wymaga dokonywania wyborów i opowiedzenia się po stronie prawdy.

„Pan Jezus wcale nie oszukuje, że będzie takim, jakiego my Go oczekujemy. Uczniowie idący do Emaus zawiedli się na Panu Jezusie. Myśleli, że kiedy przyjdzie, wszystkie problemy rozwiąże, wyzwoli Izraela, wprowadzi pokój. Dzisiaj Pan Jezus mówi, że kiedy przychodzi, w pewnym sensie jest sprawcą tych kłopotów. Nazywa zło złem, dobro dobrem. Mówi, gdzie jest prawda, a gdzie kłamstwo.”

Jak zauważa ks. Szczepanik, współczesny człowiek często chciałby widzieć w Chrystusie przede wszystkim Tego, który usuwa cierpienie i daje poczucie bezpieczeństwa. Tymczasem Ewangelia prowadzi do innego odkrycia – że krzyż nie jest zaprzeczeniem Bożej miłości, lecz drogą, którą przeszedł sam Jezus.

„Kiedy dzisiaj Pan Jezus mówi, że kto chce iść za Mną, nie bierze swojego krzyża i nie naśladuje Mnie, nie jest Mnie godzien, nie może być moim uczniem.”

Znaczną część swojego rozważania kapłan poświęca refleksjom kard. Giacomo Biffiego, który - odwołując się do myśli rosyjskiego filozofa Władimira Sołowjowa - przestrzegał przed próbą budowania chrześcijaństwa pozbawionego wymagań.

W ocenie ks. Szczepanika zagrożeniem nie jest samo mówienie o pokoju czy wzajemnym szacunku, lecz pokusa rezygnacji z prawdy w imię powszechnej akceptacji.

„Antychryst będzie poprawionym Panem Jezusem. Dlaczego będzie poprawiony? Bo przyniesie światu pokój – tak zwany pokój za cenę prawdy, za cenę dobra. To wszystko będzie w imię tolerancji.”

Kapłan zaznacza, że pokój, o którym mówi Chrystus, nie jest spokojem osiągniętym za cenę przemilczania dobra i zła. Jest pokojem człowieka, który pozostaje wierny sumieniu i Ewangelii.

„Pokój Chrystusowy jest pokojem, który wyrasta z rozróżnienia, z odrzucenia zła i odrzucenia kłamstwa. Jest to pokój serca napełnionego miłością. A pokój, który chce dać mentalność tego świata, jest pokojem za cenę prawdy.”

W końcowej części rozważania ks. Arkadiusz Szczepanik przypomina, że chrześcijaństwo nie polega na tworzeniu obrazu Jezusa odpowiadającego współczesnym oczekiwaniom, ale na odkrywaniu Go takim, jakim objawia Go Ewangelia.

„Pan Jezus nie jest taki czy taki. Jest taki, jaki jest - i to trzeba odkrywać.”

Rozważanie prowadzi do refleksji, że wiara nie usuwa z życia człowieka cierpienia ani trudnych pytań. Zachęca jednak, by nie uciekać od prawdy i nie budować chrześcijaństwa wyłącznie na tym, co łatwe, wygodne i powszechnie akceptowane. W centrum - jak przypomina ks. Arkadiusz Szczepanik - niezmiennie pozostaje Jezus Chrystus i Jego Ewangelia.